Eyes wide open

Een blogupdate; hetgeen zichzelf definieert als een ‘regelmatige update’. Ik weet het, mijn update is beschamend lang geleden... 

... Maar hier is ie dan!

Krampjes, dagelijkse kost, nummer één. Lang leve een Westerse toilet! Muggenbeten, dagelijkse kost, de rode editie. Lang leve Deet en een muskietennet! Zweteeeeen, dagelijkse kost, nummer drie. Lang leve een koude douche! Toeterende tuk-tuks, dagelijkse kost, de gele editie. Lang leve een stille tea estate! Starende ogen, dagelijkse kost, nummer vijf, lang leve de toeristische plaatsen!

Let's go girls!

Dat het een ander leven is hier, moet ik jullie eigenlijk niet meer vertellen. Maar laat mij een gewone dag uit mijn Sri Lankaanse leven schetsen, dan klinkt dat als volgt:

De eerste wekker loopt af rond 6h30, maar de snooze-knop is snel gevonden. Zeker omdat de haan dan al drie kwartier aan het kraaien is… De laatste spontane wekker is wanneer de kindjes rond 6h50 aankomen op school. Wat we dan horen zijn de rieten veegborstels waarmee zij de schoolomgeving vegen. Een ‘goeiemorgen’ aan ‘aka’ (‘oudere zus’) en ‘nangi’ (‘jongere zus’) en dan volgt een badkamermoment en een ontbijt, bestaande uit een melkske -uiteraard, hoor ik enkelen van jullie denken-, gemaakt met gekookt water en melkpoeder, en brood, met smeerkaas of confituur. Rond 7h20 stap ik de deur uit, hoor ik al héél soms ‘Good morning, nurse’, passeer ik de heerlijke geuren van de theefabriek, trotseer ik alle kijkende ogen en neem ik de bus richting Akuressa. Ik betaal 13 roepies, zit zo’n 13 minuten op de bus en kom dan aan in het District Hospital.

Met een handtekening bevestig ik mijn aanwezigheid en trek dan mijn uniform aan. Met basis-basis-voorzieningen begint de zorg voor de patiënten: met een medicatiekar, een thermometer en een dossier gaan we de bijna tegen elkaar geplakte bedden van de dienst af (gemiddeld 20 bedden per dienst, maar deze zijn vaak niet allemaal gevuld). Rond 9h halen de verpleegkundigen hun ontbijt -een kleurrijke combinatie van rijst, groenten en vis/vlees/soyameat- boven en beginnen ze te delen; een gewoonte waar ik aan moest wennen, maar welke ik nu eigenlijk heel mooi vind. Er volgt nog een ward round van de dokter, waarna wij het ontslag van de patiënten verzorgen en de orders van de dokters uitvoeren; en een tea time, met ‘waddé’ (Sri Lankaanse specialiteit) en zoetigheid.

Om 13h zit mijn werkdag erop en ga ik nog dag zeggen aan iedereen. Ik neem de bus huiswaarts, weet zeker dat heel Morawaka weet dat ik de tea estate opgelopen ben en vind de teachers in de school. Ik blijf daar nog wat hangen en eet soms mee de lunch. In ons huisje zet ik eerste alle houten luikjes en deuren open om te verluchten. Om 14h55 hoor ik de ‘bel’, hoor ik het zingen van de ‘peli’ (alle kindjes staan op een rijtje en bidden en zingen het volkslied) en om 15h komen de teachers thuis.

’s Avonds ben ik ofwel te vinden in de dispensary van de dokter of wordt de avond gevuld met muziek luisteren, taken maken, lezen, dagboek schrijven, foto’s kijken, film kijken, … Als avondeten zijn er noedels, rice and curries, roti’s … of één van die lekkere Sri Lankaanse gerechten die Suneeta voor ons klaarmaakt!

Een typisch Sri Lankaanse maaltijd

Ondertussen zijn alle problemen met mijn werktoelating van de baan en hebben we onze docente Kris en reisgenoot Emiel op bezoek gehad. Heel fijn een bekend gezicht te zien en onze impressies even op een rijtje te zetten. Hiervoor reisden de Morawaka sisters met de trein af naar Kandy, de culturele hoofdstad van Sri Lanka, om na acht uur een heel ander Sri Lanka te ervaren: een bezige stad -waar de stalletjeshouders ons om de vijf meter wel iets proberen te verkopen-. We bezochten de projecten van onze medestudenten: Women Development Center, Daya Nivasa (tehuis voor andersvaliden meisjes en vrouwen) en House Of Light (project voor thuisloze jongens, in Melsiripura). Onder de indruk van zoveel mooie vrijwillige projecten, verlieten we Kandy; maar niet voor lang.

Kandy, 's avonds

Overnachten in een klooster, Kandy

Het derde weekend van december genoten we met Ravi, zijn familie, de ‘lamay’ en enkele vrienden van Kataragama. Een prachtig stuk Sri Lanka, waar we een stuk of acht tempels bezochten -en dus ook evenveel wensen deden-; waar we pauwen, kleurrijke bloemen, een krokodil, herten, everzwijnen en een tree house* zagen; en waar we uitzichten zagen, om U tegen te zeggen.
*Een tree house is een hut gebouwd in een boom -ja, ja-, naast een huisje op de grond. De bewoners van het huisje kunnen, wanneer de olifanten in een furie het huisje komen vernielen, deze hut invluchten en hier wachten tot het weer veilig is.

De mooiste vergezichten

Fruitkraampje

Kerstmis vierden we met iedereen samen in Kandy, bij de gastvrije Steffi en Line; mét Secret Santa en een Vlaams kerstdiner, zoals het hoort! Een fantastisch Skype-moment met de familie op het kerstfeest in België -waarvan deze schattige snoetjes het bewijs zijn- was voor mij de kers op de taart! Voor de eerste keer echt een heimwee gevoel!

 Jolan!

Fie!

Floor, broer en Gust!

Jolan, Lou, Gust en Floor!

Goeiemorgen!

In de keuken bij Line en Steffi

Merry Christmas!

V.l.n.r. Wendy, Jesse, ik, Ine, Cathia, Joachim, Greet, Eva, Line, Steffi en Michaël

De dag erna vertrokken we voor een roadtrip naar Jaffna. Hier wonen bijna alleen maar Tamils, is de voertaal Tamil, rijden er veel locals met de fiets, zagen we prachtig uitgestrekte pattyfields, passeerden we de ene legerbasis na de andere, zagen we nog niet-ontmijnde maar afgebakende gebieden en zagen we veel overblijfselen van de 30 jaar durende oorlog. Wanneer we onze vriendelijke chauffeurs Milroy en Jagath vragen om nog iets noordelijker te rijden, komen we op het meest noordelijke punt van het eiland: Point Pedro!

Nallur Kandaswamy Temple, Jaffna (Hindoeïstisch)

Gent in Sri Lanka!

Ruïnes in Jaffna

Florence Nightingale, de grondlegger van de verpleegkunde. Boek in Jaffna Public Library.

We trokken verder door naar Trincomalee, waar we het Pigeon Island National Park bezochten. Een exotisch eilandje, enkel te bereiken per boot -wil het net lukken dat het nogal ruige golven waren en we letterlijk van ons stoeltje vlogen!-, omringd door koraalriffen die we al snorkelend tussen zwartpuntvinhaaien ontdekten! Elk van ons heeft alle vier de ledematen nog, inclusief de twintig aanhangsels, dus kunnen we besluiten dat deze niet zo gevaarlijk waren.

Prachtige schelpen op het meest noordelijke punt

Een droogkast op reis!

Als volgende halte stond Arugambay op ons schema. Hét surfparadijs van Sri Lanka; maar niet voor ons… Als weinig ervaren surfers konden we de stevige golven niet bedwingen en eindigden we in het Base Hospital, met Eva aan de monitor en aan een infuus! No worries, na 500cc Glucose is ze weer helemaal de oude!

Eva & Julie, Arugambay

Veeeeeelgroetjes!

Maak kennis met Jefke, het heremietkreeftje

Van Arugambay vertrokken we nog eens voor een rit van zo’n 200 km, richting Unawatuna -met tussenstop in Dondra Head, het meest zuidelijke punt van het land-. All dressed up, telden we -met vuurwerk, toeters en een cocktail in de hand- af op het strand!

HAPPY NEW YEAR!

Het feestje -inclusief Desperados- dat erop volgde was niet mis; zeker niet met Gotye en Stromae in de remix!

Eerste foto van 2014!

2 januari namen we afscheid van de Kandy-girls en Melsiripura-aya, wat me een wrang gevoel gaf na zo’n zalige week samen! Maar opnieuw werd ik -inclusief hun beste nieuwjaarswensen- warm onthaald op de materniteit in het ziekenhuis!

Met verpleegster Gamage, op de materniteit

 Countdown naar broer en Sofie!

Full of life and full of love

Last two weeks I had the chance to see how a maternity ward works. As you all expected: I love it! Counting little toes, discovering whether it’s a boy or a girl and seeing those newborns crying for their mothers who just gave birth to them. As lovely as this is, big part of my wonderful experience at this ward, I have to thank my dear colleagues, midwives and nurses: ‘You’re like ‘nangi’ to us!’. Which means as much as ‘You are like a little sister to us!’

'Hi babygirl,

your mother gave birth to you about 2 hours ago.
She will protect you with all she has.

One day you'll see this picture; even though you will not remember this moment, your mother will. She'll tell you about a Belgian nursing student, who held you in her arms like a very precious wonder.'

As I was honest in all my previous messages, I’d like to keep this up. So, my dear readers, here’s another story. Being a witness of the moment when a new, little life becomes part of this big world; supporting the mother-to-be; hearing the first cry of a little wonder and looking for after-care for the both of them. I did it. And then this wonderful moment was disturbed by some black dots… Even though I was prepared - thanks to Stephanie and doctor Ravi -, my first real life delivery and I fainted! Hahah! Let’s say, it happens to the best of us.

Great times with my roommate

Up to this moment, I had the honor to taste the very best ‘roti’, made by Chathureeka and Nadeeka , two of the ‘lamay’ (girls) who work for doctor Ravi. Trying to reach this excellent level - which is wishful thinking, I know  -, we celebrated Eva’s birthday by making this typical Sri Lankan food ourselves, on a wooden fire - thank you, my dearest brother who learned me this on several family trips when we were younger, and thank you, awesome Scouting Group of Kieldrecht, to have so many wonderful memories to wooden fires!

Making 'roti' for Eva's birthday. Congrats to you girl!

Last week, the children of the plantation school invited us for a ‘kovil’ in the evening. That is where Tamil people come together to let the God saves and protects them from bad things. The saving part is kind of a scary thing: at that particular moment God was in the body of a human being - who had gone "crazy" -, and all the bystanders were shouting ‘arogara’ very loudly. They ask the God to come, to save the person from bad things and to keep him/her safe. Once this was all over, everyone had four colored dots in the middle of their foreheads. We are blessed!

After the 'kovil'

As cricket is the national sport of this country, we could not escape from learning this. With a stunning view at the Mahendra Bungalow in another tea estate in Morawaka, we were taught by doctor Ravi and his fourteen year old son Sahan. I love the game! So... what is the best way of taking a cricket bat to Belgium…

Playing (French) cricket

At the Mahendra bungalow

Meanwhile I’m still learning how to live with snakes as big as myself… It is, still, - and will always be, I guess -, scary when I see one appearing at only 50 cm distance. But what do you do? Yes, you take your camera. I admit, I stopped doing this when I saw my second, third and fourth one; and just enjoyed the view of this wild reptile living so close to me. And why is this? It is because of the fact that people started to cut trees and green areas, their natural habitat. So in a way, they don’t have any place left to go…

Just caught you on camera!

As all this Sri Lankan beauty cheers up our days, I have some problems with my working permission and I could not go to work. As most of you know, I hate doing nothing. So in the meantime, I work on my thesis and other school projects, clean the place and asked my friends to wear more clothes so I can do the washing!

Then relief came: the next Joepie arrived! I thank you, my friends, that was exactly what I needed!

Thanks friends, 

for the awesome December edition of the Joepie!

Being working people on weekdays, makes us tourists during the weekend: we visited the Dutch Fort in Galle. That was the first place we could read some Dutch words like ‘Lijnbaanstraat’ and ‘Weltevreden’, which were remnants from the Dutch colonial times in the beginning of the 16^th century. While strolling on the walls of the fort, some social skills popped up and we ended up in Il Gelato; trying out every taste of ice cream, heavenly moment!

Secret picture of the Christmas tree in the Food City!

On the walls of Galle Fort

So many directions left to discover!

They're always there to hold your hand

Blij dat we terug over internet beschikken, geef ik u, beste lezer, graag mijn persoonlijke betekenis voor het woord ‘moessonregen’: moment waarop men de grijze wolk boven zich voor het eerst waarneemt en tracht de hemel te lezen en beseft dat het al te laat is om de paraplu open te doen. Desalniettemin heeft het Zuiderse tempo hier ons er niet van weerhouden, snel het juiste -en enige- knopje van de paraplu te vinden.

Eén maand op de Morawaka estates

Jammer genoeg hebben we vorige week afscheid moeten nemen van een verpleegster uit het ziekenhuis. Toch mochten ook wij getuige zijn van dit deel van de plaatselijke cultuur. Het lichaam wordt opgebaard in een witte sari. Beschermt door twee (valse) slagtanden, kunnen familie, vrienden, kennissen en niet-kennissen afscheid komen nemen. Met beide handen, plat tegen elkaar, ter hoogte van het hart en een diepe buiging toon je respect voor de overledene en wens je hem/haar een nieuw leven toe.

Twee handen, één doel

Sinds vorige week, en met dank aan manager Sampath van de Morawaka estates, weten we hoe thee wordt gemaakt. Dagelijks wordt er door een 60-tal vrouwen en mannen 60 tot 100(!) kilo aan theeblaadjes geplukt. Enkel de bovenste top is bruikbaar, en dan nog wordt deze in drie gedeeld. Hoe hoger naar de top toe, hoe kwalitatiever de thee. Van één plant kan men 16 soorten thee maken en andere producten zoals verf die gebruikt wordt voor haarkleuring, bodypaint in India, … Een 50-tal fabrieksarbeiders en vijf managers zorgen ervoor dat de theeblaadjes in negen à tien dagen thee worden, die op hun beurt in zakken van 50 kilo -afhankelijk van de vraag- en aanbodmarkt- verhandeld worden.

Wist u, beste lezer, dat één theeblaadje voor 76% uit vocht bestaat?

'Feel it, feel it', so we did

Sampath, één van de managers

Elke morgen is de haan er om me uit mijn bed te zetten en rond 7h30 vertrek ik naar het ziekenhuis. Lichaamstemperatuur van de kindjes meten, medicatie uitdelen, de tandarts assisteren, rondes doen, wonden verzorgen, nieuwgeborenen in mijn armen houden… Het vult mijn dag! Het verspreidde zich echter als een lopend vuurtje, dat ik een mankend meisje -dat ik was tegengekomen op weg naar huis- thuis had verzorgd. De volgende dag hadden alle kindjes een wondje… Toch was het de kinderlijke ‘Thank you very much!’ die mijn mini-éénuurs-privé-praktijkje kreeg, het meest hartverwarmende van de dag!

Bezoek tijdens het ontbijt

Ondertussen leerden we ook de egg-hopper kennen. Grof omschreven als een pannenkoek met opstaande randen waarin een ei wordt gebakken. Samen met een egg-roti, echt Sri Lankaanse toppers als je ’t mij vraagt!

Daily life

Hoewel ze mij hier in Morawaka al beginnen kennen -er ligt elke dag een chocomelkske in de frigo van de Dico Multi Traders- zou het aantal ogen dat zich ’s morgens ‘op die witte’ richt dat niet beamen. Daarom had ik samen met mijn buddies een Westers weekendje van doen!

Geniet ervan, kleintje!Boeddha, Maha Vishnu Devalla Temple

Met de bus van uit Matara trokken we naar Dondra Head, waar zich in de Maha Vishnu Devalla tempel onverwachts een prachtig, twaalf meter hoge Boeddhabeeld toonde. Aan de kustlijn, op het meest Zuidelijke punt van het eiland, bevond zich een witte, achthoekige vuurtoren. Via Tangalle, reisden we door naar Mulkirigala. Hier, in een prachtig groene omgeving, liggen op verschillende hoogtes enkele rotstempels. Eenmaal 200 meter steile trappen in de benen, volgden we de tip van twee locals: ‘Don’t forget to take the jungle way to the rock, once you’ve reached the upper dagoba.’ Ik ging dan maar even op prospectie, volgde de aapjes in hun natuurlijke habitat, riep mijn buddies want daar was het dan… Een wonderbaarlijk uitzicht over groene pracht!

Dancing queen

Last weekend we said ‘hi’ to a new girl, Ine. She ‘ll work together with Eva and Greet in the school. So now, our bedroom is completely filled with four beds, standing next to each other, covered under twee mosquitonets. Speaking about mosquitoes, we actually have to thank Greet to be here with us, ‘cause she’s the one the mosquitoes are in love with…

Using local transport

While sad moments happen, happy moments predominate. I wished all of you could enjoy the first Rihanna-cover-concert that has taken place at the Morawaka Tea Estate; we were (acting) fabulous!

Ri & Hanna

Because of the rice and curies for breakfast, lunch and dinner, we had to do something to encourage our bowels. So that’s why we started with the Poopoo-award. Let’s explain… Well, honestly, I think an explanation is not necessary. To still have readers in the future, I’ll save you this!

Matara

My work at the hospital involves taking ECG’s, giving rabies and tetanus vaccinations, measuring blood glucose levels, weight and length and taking blood pressure. Sometimes communication is not all of that, but together with my colleagues we’re really trying. They are friendly, downright sweet and helpful. Every day I’m learning more Sinhalese, but last week we suddenly changed roles and I taught them some Dutch!

Hard to find trash cans; how happy can you be?

Wednesday evening, doctor Ravi and his wife and daughter took us to visit a temple (somewhere between Morawaka and Deniyaya). The road was incredibly steep, but during all those years and with some music in the background, doctor Ravi had become an expert in fighting this one. We learned about Buddha, offering, praying, making wishes, …  Together they’re a very sweet couple and we really enjoyed listening to their interesting and funny stories.

Looking for some coolness... 

We spend our weekend in Matara again; but this times with almost the whole group of Belgian students! Very nice to see each other again. They spend the weekend with us; we went to Mirissa beach, a Buddhist temple and a fundraiser together. Sunday afternoon, they traveled back to Kandy! Already looking forward to see them back in December! 

Visiting Parey Dewa Temple

Furthermore, the kids guided us on a walk through the tea estate. We really enjoyed being so close to nature, seeing beautiful landscapes, discovering flowers, big leafs and animals! Beside all of these miraculous fauna and flora, we’re looking with wide spread eyes to the elegance of the children walking and running over the path full of stones, on their bare feet!

Coloured fish for dinner

-My brother told me that posting a comment on my blog is not possible. I’m trying to figure out how to fix this!-

Just keep following the heartlines on your hand

Een ziekenhuisje vol met vriendelijke, lachende mensjes; zo omschrijf ik mijn eerste week. Ik heb ondertussen mijn eerste patiënten gezien en sommigen misschien ook hun eerste blanke meisje! Het personeel is erop uit mij Sinhala te leren en om mij te helpen met al ze hebben en weten. Ook dokter Ravi en zijn vrouw doen er alles aan om me op mijn gemak te stellen. Voor een permissie, om in het ziekenhuis te mogen werken en leren, moest ik wel een trip naar Galle maken. Maar gelukkig heb ik geweldige buddies hier, die er geen probleem van maakten me hierin te vergezellen. Kortom, ik word hier in de watten gelegd!

 Een avond geen rijst, feest!

Na regen komt zonneschijn!

Onze nachten brengen we veilig door onder ons muskietennet en voor het slapengaan luisteren we naar onze trippelende huisdieren onder het dak, Mickey en Minnie gedoopt. Ik slaap hier als een roos, om 's morgens ofwel door hanen, koeien, muziek, een zingende buurman of lachende kindjes gewekt te worden. En wanneer ik dan mijn eerste pas buiten zet, hoor ik 'Good morning, teacher!'... Dat het voor Eva en Greet teacher is, maar voor mij gewoon Julie, krijg ik er nog niet in; maar die warme glimlachjes maken de start van de dag ongelofelijk gemakkelijk!

Ons huisje in Morawaka

Hoewel we heel zachtjes beginnen wennen aan het leven in Sri Lanka, werden we gisterenavond geconfronteerd met -tot nu toe- één van de zwaarste delen van wat men noemt een 'cultuurshock'. Nooit gedacht dat rijkdom en armoede zo dicht bij elkaar ligt én zich zo dicht bij ons afspeelt...

Verder vink ik volgende dieren verder aan op mijn lijstje: vuurvliegjes, pauwen, gekko's, reuzenslakken, eekhoorntjes, witte koereigers, wilde apen, kleurrijke vogels, slangen, hagedissen, kikkers en een hele resem van spinnen in alle maten!

 Wilde apen aan het ziekenhuis!

Slangetje langs de weg

Reuzenslak, zo groot als Eva haar vinger!

En eindelijk was het dan zover: de eerste Skype met mama, papa, zus en de vava! Hen zien deed me fantastisch goed en nu kan ik met een gerust hartje weer verder Sri Lanka gaan ontdekken. Instant happiness!

Now there is no holding back

Since some of my non-native friends ask me what I’m writing on my blog, the next message is in English!

After spending our last days together (boating between mangroves and seeing varans, herons and several kinds of birds, being witnesses of some heavy storms, trying to feel comfortable in the local, driven-by-hasty-drivers busses and tasting spicy food) we separated into three groups.

Greet, Eva and me went for Matara, the place where we will spend our Sun- and Mondays. We live in an apartment of Kumari and Sumedha, not far from the sea. (For me, it feels like being on a scouting camp; but I still don’t really know why…) Yesterday there was a little Sri Lankan birthday party for their daughter, who will be 15 this Wednesday. Happy birthday Janithri!

Meanwhile Sumedha, the husband, told us about the tsunami (December 2004) and the sign of receding water (so that the coral was visible) which aroused curiosity, which killed too many people in its turn.

Talking to young monks in the making, in the Buddhist Temple in Matara.

Concerning our health: we share everything about pipi and poopoo (in stories although), just to check everything is normal. And concerning things we can’t find here: I had to be sure having enough of some useful things.

Yesterday, we started our trip up to the hill of the tea estate in Morawaka. Finally arrived at our final destination! The place where we will spend our weekdays. Today, I met doctor Ravi; a friendly and helpful man. The hospital itself is ‘open’, spread out, build on a hillside and has six wards. My first working day is not decided yet, because I have to take care of some official documents. First, I was considered to get these in Galle and Matara, but that would take me hours and hours on busses. So now we’re trying to fix these using a fax. 

How to fix a bed in Morawaka:

As long as stars are above you

Na de laatste familie- en vriendenbezoekjes, een prachtig verrassings-afscheidsfeestje, een mooi en bruikbaar cadeau, super veel kussen, knuffels en berichtjes, een paar tranen (lees: veel terechte krokodillentranen) en mijn laatste passen op Belgische bodem voor 2013, stapte ik gisterenavond met mijn medestudenten op het vliegtuig richting Colombo, Sri Lanka.

Na een tussenstop in Istanbul, Turkije en een “touch-and-go” in de Malediven (waarvan ik geprofiteerd heb zodat ik kan zeggen dat ik daar mijn tanden gepoetst heb!), landden we bij zonsondergang in Bandanaraike Airport, Colombo, Sri Lanka! Een land waarbij groen, oranje daken en vriendelijke mensen kernwoorden zijn, wat mijn eerste ontmoeting betreft.

Om te acclimatiseren verblijven we de eerste nachten in lodges van een Belgisch koppel, te Waikala. Zo gaan we op zoek naar een nieuwe sim-kaart en kunnen we rustig wennen aan kakkerlakken, spinnen van enorm groot formaat, ratten, de moessonregen en een uurverschil van +4,5h op Belgische tijd.

Dit bericht dateert van gisteren, maar het internet werkte wat tegen.